دردءُ دور ماں سیدءِ شاعریءَ / عبدالوهاب ایران نژاد

اے دردءُ رنج هنچو شاعرءِ زندءِ مجتی همراه اَنت که په یک دمانے وشیان غم ءُ اندوهاں تهر کت نه کنت پرچے که آ زانت وشی گون آئی نه سیل اِیت اگاں یک دمانے گوں وشیانی شهدءُ شکلان همزان به بیت گڑا آئیءِ قدیمی همراه که غمءُ گرست اَنت چه آئی دل قهر بنت.
اگاں لوٹاں گلءَ کُلءَ وتی زرشان کنان
بلے ترسان پدءَ چون چون گمان وشان کنان
البت آئیءَ یک دمانے اگاں گونڈیں وشی ے برس ایت گڑا گون غمان په هدارکی سهلءُ ترانے کنت:
کتگ گوں گمان سهلءُ ترانے
کتگ دیوان گون مهرنگءَ دمانے
شاعر بے دردءُ رنجیءَ په زندءَ جوانین چیزے نزانتءُ هما مردم که وتءَ چه غمان آزات کن اَنت ایر اِش جنت:
بے غم اَت همبل که درداں تم کتگ
گون من چه بے زندےءَ نارگ نه بیت
بے غمے ءَ آ مرگءِ نشان زانتءُ اگاں دردءُ دور دمانے تم به کن اَنت شاعر غمان گوانک جنتءُ وتی زندءَ ترهین ایتءُ په مرادانی منزلءِ سر بیگءَ غمءُ اندوهانی گلگءَ وتی همراهءُ همسفر کنت.
منزلوں دورءُ رهون برهنگین ڈنانی میار
گلگے گرانین غمانی وتی همراه کتگ
یا
بے غمءُ بے تپءُ رنج بیان چون سگّان
کوه سریمگ کنین چیهالءَ پدءَ گوانک جناں
یا که
بے گمی په گمدوستین زردءَ مرکءِ مستاگ اِنت
دردءُ دوران ساٹاں ءُ انگران سماران من
***
سید وشان که دل اندوهءُ رنجانی دواره جاه اِنت
همک شپ یک غمے نوکین منی کلّءِ سرءَ بند ایت
یا
زهیر بوتگ که دوشی شپ په وشءُ وژدلی گوستگ
پدءَ گرانیں گمانی بار زرتگ کوپگاں مرچی
سید چو یک پهتوءُ کته کارین طبیبے دردانی کتار کنگءَ رند په وتی نادراهءِ دردانی مارمءُ زیمیگ کنگءَ راهءُ در پیش دار ایت آ گوش ایت اے کوهنین دردانی دیمپان واهگ اِنت که آیانءَ سگ اِیت ءُ په غمان توجیلے ساز ایت:
سید رنجانی هاران بے کماران
گهیں واهگ تلارین دیمپانے
آ په دردانی علاجءَ گهترین راه ءُ درءَ ایش زانت که سرجمین چاگردءُ راج وتی دردان به مار ایت ءُ به زانت گڑا گون گهگیرین واهگءَ په آیانی ترهگءَ مرادانی منزلءَ سر بیت آ پیسرءَ گرانین گمانی بارءِ زیرگءُ مارگءَ سکین داتءُ وشاتک کنت:
واهگءِ دردءُ رنجانی بیگاران
بارءُ سرباران انگت کرام کنان
چیءَ که اے دراهین غمانی زیرگءُ ساٹگءَ په مرادانی هانلءَ الّمی اَنت
هانلءِ دوستیءَ سید انگت
گرانترین گم وتی سرءَ زیران
په غمانی هشترءِ وش بار کنگءَ آ درد شوهاز اِیت
مروچی کش اِتگ بشی کوکران سید
گمانی کاروانءِ راهءَ چاران من
یا
امبری دل چو کوهین کلاتءَ انت سید
که نه پسندین رگامانی گمان شر بستگ
آ چه وتی راجءَ گلگ کنت که آ وتی دردءُ دوران نه مار ایت ءُ نه زانت گڑا آ دردانی ماروک تهنا وت زانت ءُ راجءِ دراهین غمانی دیمپان بیت:
من زانان کس جست نه کنت واهگءِ رنجان
دردانی دوار جاه منی دل یا که جگر بیت
یا
منزلان دوستیءِ چه من ساری کپتگین
هر غمءِ بارے کوپگان زیرانءَ شتان
یا که
غم وتی گرانین غمان بیار ایت سربارون به کنت
سر نه بیت هال کسءَ که پشتءَ کنز اِتگ
سید اے دردانی نه مارگءَ په وتی راجءَ مزنین تاوانے زانت ءُ په بژن ءُ اپسوزے در رائینیت:
رنجءُ اندوه نه بیت گڈءِ منءَ
دلان شیدائیں ترهینانءُ روان
یک دگه جاهے سید هما مردمان که اجتماعی درداِش پر نیست ءُ ایر اِش جنت ءُ گوش اِیت اگاں کسےءَ وتی چاگردءِ دردءُ رنجان گون شریدار مه بیت گڑا آ المءَ امروزءِ یک گمے دچار اِنت بلے گهتر همیش اِنت که آئی غم چاگردءِ به بنت:
واهگءِ رنج اگاں مه بیت امروزءِ غم سرءَ پرش اِیت
دنیا اِنت کوڑهین ادءَ کس نه نشتگ یے غمءَ
شاعرءِ لیکه ایش اِنت اگاں چاگرد وتی اجتماعی دردان مه مار ایت په یک نوکین ءُ وژدلین زندے توجیلے کت نه کنت آ وتی اگدهءَ ایش زانت که اے دردءُ اندوهان به کتّار ایت ءُ پیش بدار ایت دانکه چاگردءُ آیانءَ بزانتءُ به مار ایت:
برے په هانلءَ گلکارین گال پر بندان
برے په راجءَ چکنکارین دردان دریچان
برے برے شاعر په دردانی نالگءَ دردوارءُ غمگسارے نه گند ایت ابید چه ایشیءَ که آیان گون وتی گلزمینءَ بنال ایت
کج اِنت که سید بنال ایت په تئے دردان
هما دیمی زرءُ هما پدی زرءُ هما باتیل
سید هاشمیءَ وتی دردءُ غمانی بابتءَ یک ترسے هست آ ایش اِنت که اگاں وشنیاتک ءُ دژمن آیانی وشیءُ لذتان بزانت چه آئی اِش پل ایتءُ پچ گر ایت پمیشءَ آ سک هژار اِنت ءُ گوش ایت:
اگاں وشیءُ لذتان اِش بزانت
منی دردءُ دوران دمانءَ پل ایت
ءُ آ وتی دردان گون دگرانی وشیان هم بدل نه کنتءُ اے سوداءَ پر وت یک مُولّیں تاوانے زانت:
نه زیران شهرءِ جوهانے دلءِ یک دردیءِ دیمءَ
اے سودا پمن تاوان اِنت من شر زانان که تو زان ۓ
گڈ سرءَ شاعر هنچو گون دردءُ دوران په یک ایمنی وشی ۓ رس ایت ءُ دردءُ غم آئی زندءِ بهرے جوڑ بنت ءُ مدام گون دردان سرءُ چیر بیت ءُ زندءَ ءُ غمءِ درمیانءَ یک هنچین همگرنچی ے ودی بیت که آئی ءِ سندگءَ باز مشکل بیت:
نهنگین درد منءَ پیچ اَنت ءُ درداں من پیچاں
اے نه سندءُ نه کٹوکین تیلءِ پالیچاں
یا
چون دروه ایت غم جگر برّیں
زند آئیءِ آ زندءِ اولاک اِنت
گڈ سرءَ شاعر اگاں دردءُ رنجانی سیاهیں زرءَ هم به نوش ایت تنءُ هوشام ۓ نه پرش ایت گڑا مسترین غمءُ اندوه لوٹ ایت
 تنگ اتنت رنجءِ کچّلین سیه زر
هیلّے نمبون سر زبان بوتگ
زندءَ منی ساٹ ایت چوشین درد نه گنداں
چنچوں اے غماں چه وتی دلبندءَ به سنداں
چه سید هاشمیءِ شاعریءِ دردءُ دوران مردم اے آسرءَ سر بیت که آ په وشینءُ وژدلین زندمانیءِ چه دردءُ اندوهانی هارءُ توپانان گوزگءَ الّمی زانت پمیشءَ آ گون یک پر امیتین وڑے گوش ایت که رند چه غمانی توپانءُ شرتگان المءَ یک روچے وشّیانی ماهءُ سال چمان اندر بنت:
من جزمان پدءَ کیت انت یک وژدلین باریگے
هر رنگءَ سید گوازین اے رنجءُ غمءِ سالان
یا
دور نه انت منزل هزار نازءُ هزار گنجین سید
همبلان زورین چو کورءَ دور سرین رمبان کنین

/ 2 نظر / 63 بازدید
محمد بلوچ

سلام امیدوارم خوب وخوش باشید معذرت از این که در این مدت نتوانستم به دنیای زیبای شما سری بزنم ازمطالب زیبای شما بهره مند شوم باآرزوی موفقیت برای شما وخانواده محترمتان