بوگءِ یک بزانتے / دکتر ملک طوقی

زندءِ گوازینگ عذاب اِنت
ءُ بلے زندءَ رند هم
هچّی اِنتءُ نیستی اِنت!
نو که چوش اِنت
بیا اے عذاباں بکشّ اِیں
چو جلال خانءُ علی محمد
چو دُرّیں سبزل
ءُ چو مستی خان
ءُ نوروزءِ پلّین پسّگ
بٹے خانءُ میر بهاولءَ
چو رسولءُ چو حمیدءُ شیروءَ
یا چو درّیں شیرزالیں
شهنویسیں گوهرءِ1 میریں پتءَ
گل خان نصیرءَ
سر شاعرءَ
یا چو درد واریں ابدمانیں
بلوچیں شاعرءُ هما مریدانی
مرادیں ساحرءَ
بیا به کشّوں اے عذاباں
په گلیں بائداتےءَ
په وتی دردانگیں بچّاں
ءُ په وتی ماهین دتّکاں
ءُ په بچّانی سولیں پسّگاں
ءُ په املّیں دتّکانی دتکاں
من نه بوتاں
تو به بئے
دتک منی ، بچّیگ منی
من نه بوتان (که) تو به بئے
ما نه مان اِیں
بلے زندمان ایت تا ابد
ءُ بلوچ زهگ ، بنی آدم
په وت
ءُ وت مستریءُ شاهیءُ زانتءِ بهشتے
جوڑ کنت
آخر سرءَ
مان همے دنیا
همے کِرّءُ گورءَ
که دگه راهے چه همے بهشتءَ
نیست کسءَ
آ دگه راه
هچّی انتءُ نیستی اِنت



1- گوهر ملک بلوچی زبانءِ نامدارین آزمانکارءُ میرگل خان نصیر جنین چک

/ 0 نظر / 22 بازدید