سید نمدی

تو گوش ۓ که تو پیرۓ بلے تئی آسءِ ترندی هما اِنت که ورنائیءَ بوتگ تو اگاں منی نبشتگیں نمدی دوءُ سے گشتاں په دل سردی بونتیں پمّن ءَ باز جوانیں پسّوے دیم داتگ اَت.
منی اے گپّ که بلوچستانءِ جُستءِ سکین ترا کے ءَ داتگ؟ ایشیءِ پسّو همے گپّءِ رند تری گپّانی تهءَ من وت داتگ. بلے من زاناں که تو سکینءِ گالءَ اَڑ اِتگ ۓ۔
منی دومی گپّ چه تئی دلءَ اِے گپّ چون چست بوتگ؟ ءِ بارهءَ هم بهمانگ نه لوٹ ایت.
همے رنگءَ لالی! تو چے کرت کن ۓ ؟ هم رهبندی جستے که من کرتگ اِے هر سئیں گپّ تو دگه رهبندے گپتگ اَنت! پمیشکا تئی نمدیءَ په ڈکّءُ ڈوراں دیم کرتگ.
گوشدار لالی! مرچی سرجمیں دنیا کجام بے بهائیں چیزءِ شوهازءَ اِنت؟ هریک راجے وتءَ گوں دنیاءِ زندگیں راجاں همرد گندگ لوٹ ایت ، بلے اے وابیں راج گیش چه لاپءِ شوهازءَ نه اِنت ، اے لاپءِ شوهاز هم انچیں رنگےءَ بیگءَ انت که په دپارے بٹّ‏ءَ مردمے ءِ بیرانیءِ هم پرواه کنگ نه بیگءَ اِنت. مئے اے مرتگیں راجءِ تهءَ زندمانی انچوش بے گواه اِنت که چه کپتگیں مچّے ءِ کُنٹےءَ کمتر اِنت. اگاں اے رنگیں راجءِ یک مردمے زندمانیءِ بارهءَ گپّے به جنت بزاں کراماتے!
چه هنکینءَ در ، چه ملکءَ بے ملک ، چه سیادءُ مردمءُ کساں دور کپتگیں هما مردم که چو سوچوکیں آسءِ برانزاں دور وتءَ دگه مردمانی سارتیں منّوانی ساهگے ءِ کرّءَ په ادارکے جاگه اِش داتگ ، ایشانی همے در په دریءُ پدءَ وتی دیمءَ دگه زندگیں راجانی زندگیں زندمانیءِ گندگ وت یک مزنیں سکینءُ سرینوکے بوت کنت. اگاں ایشیءَ ماسکین گوشت کنیں گڑا لازم نه اِنت که دگه یک سکیندهے پکار به بیت. ءُ پمنی نزّءَ دگرے ءِ سکین دیگ چدءُ جوان ترءُ شرتر اِنت بلے انچوش که په راستیں رهبندےءَ به بیت سکین دیگ مرچی مئے اوّلی ، بنگیجیءُ لازم تریں کار اِنت که دستءَ گرگ به بیت پرچا که اِے راجءِ مردم چو زانتکار نه اَنت که وت چیزےءَ زانت بکن اَنت پمیشکا ایشاں سکین دیگءُ ایشانی دلءُ زانگءَ آگاه کنگ باز هجّت اِنت. باز برءَ چار مردم یکجا نند اِیتءُ اناگهءَ گپّے بنگیج بیت که همے گپّ یک مزنیں کارےءِ دستءَ گرگءَ سکینے بوت کنت.
باز برءَ یک مردمے بے سکینءُ سرینوکیں دیوان یا که جاورءَ یک اناگهءَ وتی جوان تریءُ بودناکیءِ ترانگءَ کپ ایتءُ چه آئیءِ دلءَ گپّے چست بیت که په آئیءِ راجءَ زندمانیءِ نوکیں کلوهے بوت کنت! چه اے برزءِ هر دوئیں گپّاں رند نوں سیمی گپّ ایش انت که مردم چه وتی جاورءَ زانتکار بیگءُ په وتءَ ءُ وتی راجءَ دلءِ سچگءَ رند راهے ءِ شوهاز در کپگءَ ساری وتی جندءَ چار ایت که اگاں دگه چار برات هم همے رهبنداں ایر به کگ اَنت . من چه کارے کرت کناں . پرچا که اے راهءَ هر یکّے یک گرانیں بارے وتی کوپگاں چست کنگ لوٹ ایت.
منی آ سئیں جست که تراوش نیتکگ انت آ رنگیں جست نه بوتگ اَنت که تو ماں وتی نمدیءَ چنڈ اِتگ اَنت. من انگت هم اِے جستانی سرجمیں پسّوءَ لوٹوکاں اُمیت کناں که نی تو اِے جستانی بزانتءَ سرپد بوتگ ۓ مرچی تئی راجءَ کار کنوکیں مردم پکار اِنت.
اِے همے سئیں جست اَنت که ترا کوهنیں ٹپّانی چونڈگءَ پرماتگ اِش تئی نمدیءِ گپّانی پسّو دیگی نه اَنت که دیم په دیمی گپّ اَنت.
تئی
سید

/ 0 نظر / 69 بازدید