بلوچی وشّاتک / غلام حیدر قبا کزوری

وشّاتکءِ چنت پرماناءُ کاملیں گال انت که چه مهمانءُ مهمان جلّءَ وشءُ شمالی ، عزّتءُ احترامءُ وژنامیءِ واهوک انت. بندرءَ اے یک دعاءِ نیکءِ شگلءَ دوستیءِ بے کچّیں زرءَ گواز کنتءُ مهرءُ دوستیءِ بنداتءَ مهمانءِ آیگءَ وتی هذمتانی نیکیں واهگءَ درشان کنت.

مهمان هم مهمان جلّءِ هذمتءُ دوستیءُ وش هالیءِ جوابءَ وتی راهءِ تکلیفیاں بی هیال کنت. الله پاکءِ ساڑاءُ وتی هیرءُ سلامتیءَ گپّ جنت. پدءَ مهمان جلّءَ په ادبءُ احترام ، مهرءُ محبتءُ آئیءِ سلامتیءَ جست کنتءُ مهمان جلّ هم الهه پاکءِ ساڑایءَ گوشیت که درستیں نیامتاں چه یکّءُ یکتائیں ربّءِ نیمگاینت که آ سائوکءُ سلامتی دیوکءُ چه درستاں مستر انت. هر کسی گمی چه هر کسءَ گیشتر پر انت چه آئیءِ مهربانیءَ ما درست جوڑءُ ڈڈءُ سلامت ایں.

بلوچی چاگردءِ اے اهمّ ، با ارزشءُ گران کیمتیں دود «وشّاتک» یک دراج کشّیں آزمانکے نه اِنت بلکیں مهمانءُ مهمان جلّءِ درمیانءَ چنت لُکءُ پرمانائیں رمزی گال انت که گوشگ بنت چو که:

مهمان جلّ(مهمانءِ نندگءُ سلام علیکءَ رند) گوشیت: وش آتکے

مهمان: وشنام بئے

مهمان جل: واجه مهربانی کن

مهمان: دراهیں هیر اِنت ، تو مهربانی بکن.

مهمان جلّ: الله مهربانیں هیر اِنت یا رحم خدا اِنت.

مهمان: واجه جوڑے ، ڈڈے ، چکّءُ چوریگ ، ماتءُ پت ، براتءُ گهار ، آزیزءُ ملکءِ مردم جوڑ انت؟

مهمان جلّ: الحمدلله ، شمۓ مردم جوڑءُ ڈڈّ اَنت؟

پدءَ مهمانءُ مهمان جلّءِ درمیانءَ جُستءُ پرسءِ دراجیں کڑی ۓ دیرءَ روتءُ یکدگرءَ حالاتءَ په جوانی مالوم بنت.

چونائیءَ بلوچانی اے کوهنیں دود ، وشّاتکءُ جوڑی چه زبانءَ بندات بیت بلے اشیءِ ماناءُ مکسدءِ دراجیءُ پراهیءِ پڑ سک مزن انت که مردمءِ رگءُ هڈّءُ بنداں چو هارءَ جهلاد بیتءُ جانءِ درستیں آزایاں په مهرءُ واهگے بهرءُ بانک بیت که چَه ایشی مهرءُ محبتءُ واهگانی بن زه بُجیتءُ سرجمیں وجودءَ سیراپ کنت.

بلوچانی اے گوهر کیمتیں دودءَ وتءَ یک رهبندے هست چو که:

- لوگءِ نشتگیں مهمان جلّ باید اِنت آیوکیں مهمانءَ وش آتک به کنت

- راهءِ مردم یکے چه جهلادءُ دگرے چه برزاد پیداگ انت وشاتک برزءِ واجهءِ سرءَ اِنت.

- دو یا سۓ مردم هور پیداگ انت وشّاتک کماشءِ سرءَ اِنت

- سوارءُ پیادگءِ درمیانءَ وشاتک ، سوارءِ سرءَ اِنت.

وشّاتک چه دلءَ چست بیت که آئیءِ مهرءُ واهگءِ آهنڈ تاں دیرءَ رو اَنتءُ پدءَ تیجار کن اَنت پمیشکءَ وشاتک چه دستءَ دیگ مه بیت پرچیکه کدیمی مردمان بلوچی دودءُ ربیدگءِ برجاه دارگءَ وتءَ حسابءُ کتاب بیتگ. مهمان جلّاں چه وشّاتکءَ مهمانءِ احترامءُ آئی ءِ شخصیتءِ برزءُ برجاه دارگءُ عزّتءِ گران کنگءَ وشّاتک کتگ. اگه یک دیوانیءَ پنجاه نپر هم نشتگ درستاں کماشءِ وشاتکءِ اسر بیگءِ انتظارءَ نشتگ انتءُ وشاتکءَ رند درستاں په باری مهمان جوڑی کتگ. وهدی بلوچانی مهرءُ واهگ براتءِ دردءَ وتی درد مارگءُ دوستیءِ آهنڈ سکّ دراج بیتگ انت. هرچے په وت اِش دوست داشتگ په براتانش هم دوست بیتگ. آیانی سیادءُ نزّیکیں مردم وتی جاهءَ بلکیں دور سیادش هم بی هیال نه کتگ انت که سالے یک برے په گندکءِ نیتءَ حتما سرے جتگءُ آیانی سیادءُ وارثانی مردیں جاهءَ دور سیادانی جنینءُ چکّانش هم جاه آرتگ انت. آ وهدی وردءُ وراکیءُ زرّءُ سهر کم بیتگ بلے آ چه مهرءُ محبتءَ سرکیل بیتگ انت. په وتی توانءُ دزرسءَ مهمان جلّ هم بیتگ انتءُ په وتی سیادانش مالءُ جان دوست نه داشتگ. ما هنّی آیانی دیم په دیمی ءَ وتءَ بچاریں ، گندیں که امروزی کارءُ گرفتاری گوشے هنچو باز اَنت که هنے مهرءُ محبتءِ برجم دارگءَ هم وهد نه رس ایت دور سیاد وتی جاهءَ په نزّیکیناں همساهگاں هم نه رسیںءُ آیانی چکّءُ نماسگاں جاه نیاریں.

اگاں ما وتی پیرینانی دودانی سرءَ عمل بکنیں چه مهرءُ محبّتءِ برجم دارگءُ صله رحمیءَ الله پاک هم رازیگ بیتءُ مئیگءُ شمۓ دنیائی اڈءُ جنجال وتءَ وت کم بنتءُ مهرءُ نیکیں واهگانی کوهنیں کلات بندگ بنت بیا اِت ماءُ شما اوبادگاں اشانی بنداتءَ گوں پیرینی سُنّت وشّاتکءَ پدءَ پیشیگیں وڑا زندگ بکنیں پرچی که وشّاتک مئے راجی پجّارءُ نشان انت که چه بزرگانی نیمگءَ پشت در پشت ٹیکیءِ شگلءَ په ما رستگ که مئے پتءُ پیرکاں چاگردءِ مردماں ، دانائیں عالمءُ زانتکاراں په اے کدیمی دودءِ برجم دارگءَ زور پر داتگ. اگاں یک بلوچیءَ تو وشّاتک نه کت بزاں تو آئی ۓ عزت نه کت. توریں پنائیءِ مهمانیءَ پس ۓ هم بکشۓ وشاتکءِ جاهءَ نه گیپت.

 

/ 1 نظر / 58 بازدید
جدگال

lمطالب و شعر هاي بلوچي خوبي نوشته اي .انشا الله موفق باشيد